Kiralık Duygular

Erkek berberlerindeki koltuğa oturduğumda futbol maçı skorları, "Ağabey saçlara bakım lazım mı?" ya da "Memleket neresi?" üzerine konuşulduğundan saç kestirmek pek bir sıkıntılı geçer benim için. Sırf bu yüzden çok sık erkek kuaförü değiştiririm. Bugün Mecidiyeköy'deki erkek berberi Metin'e gittim. Anlattığı hikaye oldukça çarpıcıydı: Geçen akşam haberlerinde izlemiş, bir grup insanın para karşılığı cenazelerde ahlayıp vahlayarak hüngür hüngür ağladığını ve bu işten oldukça iyi para kazandıklarından bahsetti. Ondan sonra şöyle bir düşündüm. "Yahu biz ne hale gelmişiz de benim haberim yok?" dedim kendi kendime.

Genellikle keyif peşinde koşan beyler yeni heyecanlar yaşamak adına para karşılığı "bir hanım arkadaş" edinirler. Buna "beden kiralama" da denilebilir. Ancak "duyguların" kiralandığı, sahte gözyaşlarının döküldüğü bir cenaze töreni düzenlemek artık giderek zavallı hale geldiğimizin, bayağılaştığımızın son noktası olarak karşımıza çıkıyor. Sevgilimizden ayrıldığımız zaman karşımıza birisini oturtup "Sevgilim beni terketti. Benim için ağlamanı istiyorum." şeklindeki "ağlama seansları"na bol bol para dökeceğimizin sinyalidir bu. Hatırı sayılır bir ücrete "Benim için hasret çek!" ya da "Çok pişmanım. Bana kızmanı istiyorum!" komutunu uygulayacak birilerini bulabileceğiz demektir.

İnsanoğlu başkalaşıyor. Artık paraya dönüşen duygularımız birer meta haline geliyor. Ticarileşen duygularımız bir gün borsaya da düşerse, buna hiç şaşırmayacağım.

Yaşasın "Benim İçin Acı Çekenler!", Yaşasın rahatlayan vicdanlar!