Hoşgeldin Hüzün Mevsimi

Yazın bavulunu toplayıp "Hoşçakal", sonbaharın "Ben geldim. Daha sıkı giyin" dediği şu günlerde değişimi hissedersiniz hemen. Kendinizde, doğada, çevrenizde... Rutin bozulur, değişir giyecekler, yiyecekler... Önce teninize dokunan hava değişir, dışarda terlikle dolaşamazsın mesela ya da güneş artık kendini saklar 6 ay kadar... Sonra tatlar değişir. Bahçe domatesi yoktur artık pazarda, kavun karpuz arar gözlerin...

Bir de "gidecek"ler varmış, onu hesaba katmamışım...Hani yaşamınızdan biri göçüp gittiğinde, biri daha eksildiğinde ruhunuz sarsılır, konuşursunuz kendi kendinize, şu soruları sorarsınız benliğinize:
- Neden?
- Daha güzel günler görecektik. Şimdi zamanı mı çekip gitmenin?
- Kimler kaldı geride?
- Nerede o günler?

Ama artık çok geçtir. Soru sormanın, benliğe işkence yapmanın anlamı yoktur. Dengeler bozulmuş, katlanmak ve alışmak dönemi başlamıştır.

İşte böyle bir dönemde yakalandım. Gidene mi alışayım yoksa gelene mi?

"Ben gidiyorum. Hoşçakalın evlatlarım, hoşçakalın torunlarım!" diyemeden aniden ayrıldı aramızdan Anneannem...

Dün onun köyündeki evi dolaştım. Gözlerim doldu bir an, bahçesine ektiği patates, soğan yoktu ama elma ağacı yüklüydü. Kurumamıştı Allahtan. Birden zamanda kaybolup elinde süpürgesi evinin önünü süpürürken, inekleri güderken hali gözümün önüne geldi. Çok mutlu oldum. "Ne güzel günlerdi onun için" dedim kendi kendime... Köy yerinde toprakla, tavukla, kazla, koyun, keçi ne varsa uğraşırsan, kendi ekmeğini yaparsan, kendi kendine üretirsen, insan mutlu olmaz mı? Onu mutlu eden hep üretmekti. Misafirlerine güzel yemekler yapmak, en iyi şekilde ağırlamak en belirgin özelliğiydi. Kimseye muhtaç olmadan, kimseye küsmeden gitti. Anneannem mutlu ayrıldı bence... Gözü arkada kalmadı eminim...

Sen rahat uyu yerinde Hatice Ana
Toprak Ana oldun şimdi!
Kavuştun sonunda dedeme!
Gerisi nafile...
Mekanın cennet, ruhun şad olsun!
Elveda Anneannem!

Uzun yaşadığımız sanılan zaman aralığı aslında ne kadar da kısa...
Bir varmışız bir yokmuşuz...