Kıskanmanın Dayanılmaz Ağırlığı

Nasıl bir duygudur ki kıskanmak, sevdiğinin çevresini izole ederek hayatı ona zindan etmekten tut da, yargısız infazlara kadar giden, alt kültürlerde insanları daha acı sonlar bekleyen, aşırı dozu paranoyaya sebep olan, dışarıda gözü olanların bekçisi, bir bakıma iktidara giden mücadelenin engellenemeyen duygu seli...AĞIRLIĞINA her sevenin katlanamadığı, insanı alaşağı eden, ilişkileri bozan zehir...

Bu ağırlığı taşımaya niyetli bireyler sadece sevdiği ile mutlu olabilecek mi?

Uzun zamandır MSN Messenger'da çevrimiçi olmamış, kendisinden haber alamadığım bayan arkadaşıma "XYZ Hanım, Merhaba" mesajını gönderme gafletinde bulundum. Her nasılsa yarım saatlik beklemeden sonra erkek arkadaşı "Ben XYZ nin erkek arkadaşıyım. Hayırdır bişi mi vardı?" şeklinde bir cevap aldım. Ben kibarlıktan "Selam söyleyin kendisine, ben Alper, teşekkürler" dedim. Yine bir yarım saat sonra benim esrarengiz profilim onu şüphelendirmiş olmalı ki, "Bir daha mesaj atma kardeşim olur mu?" şeklinde bir cevapla karşılaştım. Bu soruyu cevapsız bırakarak kendimi, XYZ'nin hakettiği bir erkek arkadaş edindiği fikrine sabitledim.

Bu ufacık fikir kıskanılmaya teslim olmuş bireylerin, hiç de boşlanmayacak sonuçlar dizisini kafamda uyandırdı:

1. Beni kıskanacak bir erkeğe/kadına ihtiyacım var.
2. Bütün özelimi bilmeli, beni kötü emelli erkeklerden/kadınlardan uzak tutmalı.
3. Sevdiğim bankamatik şifremi, vadeli hesap hareketlerimi, kredi kartı harcamalarımı kontrol etmeli.
4. Maillerimi okumalı, MSN Messenger'dan insanlara cevap vermeli

"Yaşasın beni kıskanan birileri var! Mutluluktan dört köşeyim..." gibi sığ ve de boş fikirlere kapılarak kendini çamurda temizlemeye çalışan insan yavrusu...Yazık sana...